Yağmur Dedin

Yağmur Dedin … Yağmur düşürdün hüzün kentlerime… Acıttın ağaçlarımın yalnız dallarını Bilmez miydin? Gelince yağmur zamanı Bırakır bütün dallar yapraklarını! Garip bir sıcaklık ardında bıraktığın Kuş tüyü yumuşaklığı gururu kaybolanın Bir kolumda, adı vefa, yaşlı bir güvercin Bir kolumda ürpertisi yağmur sesinin… Korku getirdin bir de, hüzün kentlerime Yeşil hasret bir bahar esintisi… Böyle, "rüzgâr ihaneti" hiç bilmeyecekti O kentlerde aşklar, kaldırımlara yenilmeyecekti Düşüşün bir sonsuzluk arzusu belki, Duruşun ise kaybetmenin korkusu… Sırf, haklı kılma çabaların haksız firarı Kuruyup kalırdık dalımızda öylece Beklerdik bizi devirecek rüzgârı Görmez miydin? Mazgal aralarında ölmüş yağmur damlalarını… Ama ille de; Yağmur dedin… Bulutlara aldanıp da mı yağmuru sevdin? Ya öldürdüğün çiçekler ne olacak? Tüm çirkefini akıttın gökyüzünün işte!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !